به گزارش پایگاه خبری نور ؛ شهرستان مسجدسلیمان، دیار اولین‌های ایران، این روزها با معضلی عمیق و آزاردهنده دست و پنجه نرم می‌کند که مدت هاست کام مردم را تلخ کرده؛ معضلی به نام «شوتی‌سواران و ویراژهای مرگبار». آنچه روزگاری تنها به جاده‌های برون‌شهری محدود بود، اینک به بطن خیابان‌ها و کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر نفوذ کرده و از دل شب، جهنمی از سر و صدا و بی‌قانونی ساخته است.
پاسی از شب که می‌گذرد، خیابان‌های مسجدسلیمان دیگر برای تردد شهروندان نیست. این ساعات به صحنه‌ای برای خودنمایی گروهی موسوم به «تندروها» و «شوتی‌سواران» تبدیل می‌شود؛ افرادی که با خودروها و موتورسیکلت‌های دستکاری شده، جاده‌ها را به پیست ویراژ و حرکات نمایشی مرگبار بدل کرده‌اند. اما هراس از تماشای این صحنه‌های خطرناک نیست و صدای مهیب و کرکننده اگزوزهای غیرمجاز در نیمه‌های شب، به کابوسی همگانی تبدیل شده است.
شهروندان مسجدسلیمانی که مدت هاست با این وضعیت اسفناک دست‌به‌گریبانند، از عمق فاجعه می‌گویند: “دیگر شب‌ها برای خوابیدن باید منتظر بمونیم ببینیم کی اینا ساکت می‌شن!”، “خواب از چشم بچه‌ها رفته، هر شب با وحشت از صدای مهیب اگزوز از خواب می‌پرن.”، “پدرم بیماری قلبی داره و چندین بار تا مرز مرگ پیش رفته، چون این صداها واقعاً ترسناکه و آرامش اعصاب رو می‌گیره.”
این اعتراضات تنها به خودروها محدود نمی‌شود. موتورسوارانی نیز که با دستکاری در سیستم اگزوز و نصب تجهیزات صوتی نامتعارف، بر شدت این آلودگی صوتی می‌افزایند، سهم بزرگی در این بی‌آرامشی دارند. گویی تسخیر شب‌های مسجدسلیمان به یک رقابت نانوشته بین آنها تبدیل شده است.
آنچه بر شدت نگرانی‌ها می‌افزاید، بی‌توجهی به گزارشات متعدد و مکرر شهروندان به مراجع ذیصلاح است. مردم می‌گویند بارها با تلفن‌ها و شکایت‌ها، این معضل را به نهادهای مسئول گوشزد کرده‌اند، اما نتیجه‌ای حاصل نشده و گویا جسارت متخلفان روزبه‌روز بیشتر شده است. سوال اینجاست: آیا برخوردها بازدارنده نیست؟ چرا نظارتی بر تردد شبانه این وسایل نقلیه مزاحم وجود ندارد؟
ویراژهای مرگبار در خیابان‌های شهر فقط آرامش را نشانه نگرفته ، هر لحظه احتمال وقوع یک فاجعه انسانی وجود دارد. حرکات نمایشی با سرعت غیرمجاز در معابر شهری، بمب ساعتی است که هر آن ممکن است جان یک عابر پیاده، یک کودک یا یک راننده بی‌گناه را بگیرد. مسجدسلیمان پیش از این تجربه تلخ قربانی دادن در چنین صحنه‌هایی را داشته، اما گویا این تجربه‌ها نیز درس عبرت نشده است.
مسجدسلیمان در تسخیر بی‌قانونی است و مردمش قربانی این طغیان شبانه ، از نهادهای مسئول به ویژه نیروی انتظامی و دستگاه قضایی شهرستان انتظار می‌رود که هرچه سریع‌تر چاره‌ای بیندیشند. طرح‌های نظارتی مستمر، برخورد قاطع و بازدارنده با متخلفان، توقیف وسایل نقلیه مزاحم و برخورد با مراکز دستکاری اگزوز، حداقل انتظار شهروندانی است که سال‌هاست طعم یک شب آرام را فراموش کرده‌اند.
آیا مسئولان به فریادهای خاموش مردم مسجدسلیمان خواهند رسید؟ آیا تدبیری برای بازگرداندن آرامش به شب‌های این دیار اندیشیده شده است؟ اینها سوالاتی است که همچنان بی‌پاسخ مانده است.
