به گزارش پایگاه خبری نور ؛ با ورود هیئت استانی و شهرستانی به محل برگزاری آیین افتتاحیه، فضای منطقه مالجونکی رنگ و بوی تازه ای به خود گرفت. ساکنان این بافت قدیمی و کم برخوردار، از پیرمردان باتجربه گرفته تا زنان، جوانان و حتی کودکان، در محل تجمع کردند تا صدای دغدغه‌های روزمره شأن را به گوش متولیان امر برسانند. انبوه گلایه ها اینبار نه معطوف به کمبود پروژه‌های عمرانی، که بیشتر متوجه کیفیت خدمات‌رسانی و عملکرد برخی دستگاه‌های پشتیبان بود، مردم صریح و بی پرده تأکید داشتند که آبادانی برای آنها تنها در قالب یک طرح ساختمانی خلاصه نمی شود، بلکه رفع نواقص زیرساختی و معضلات معیشتی، دغدغه‌ای در تراز یک پروژه عمرانی است.
در این میان، جاوید شیخ، فرماندار مسجدسلیمان، با درک عمیق از فضای حاکم، سعی کرد با صبوری و رویاهای متین، التهابات موجود را به گفتوگویی سازنده تبدیل کند. او با نگاهی فراتر از یک مراسم تشریفاتی، پای حرف تک به تک حاضران نشست؛ رویکردی که نشان داد مسئولیت پذیری واقعی، مرزهای میز و صندلی های اداری را در می‌نوردد و گاه باید در دل کوچه‌پس‌کوچه‌های مردم، تمرین شود.
فرماندار با دقت و حوصله به تمامی نقدها و پیشنهادها گوش فرا داد و ضمن اذعان به درستی بخش قابل توجهی از خواسته ها، تصریح کرد که مدیریت شهرستان نسبت به مشکلات منطقه بی‌تفاوت نیست و رفع آنها در اولویت کاری قرار دارد. او با اشاره به محدودیت‌های بودجه‌ای و کثرت نیازها، بر لزوم اولویت‌بندی دقیق اقدامات تأکید کرد و بافت‌های فرسوده و نقاط کم برخوردار را در صدر برنامه‌های عمرانی معرفی کرد. وی همچنین بر استمرار فعالیت‌های شهرداری در حوزه آسفالت ریزی و ساماندهی زیرساخت‌های شهری صحه گذاشت.
آنچه در این لحظات رقم خورد، چیزی فراتر از یک وعده سیاسی بود؛ نمایشی از تجربه زیسته مدیریتی که به‌جای حاشیه رفتن از مطالبات عمومی، راه تعامل را برگزید و تلاش کرد نارضایتی‌ها را از مجرای نقد، به اهرمی برای پیگیری عملیاتی تبدیل کند، تدبیر و سعه صدر فرماندار مسجدسلیمان در این رویداد، تصویری از مدیریت میدانی و پدرگانه ای را به نمایش گذاشت که حلقه واسط میان خواست شهروندان و فرآیندهای تصمیم‌گیری را کوتاه‌تر میکند.
نهایتاً، پس از این گفتوگوی صمیمانه و همراهی حاضران، مراسم افتتاح پل میناب (مالجونکی) برگزار شد؛ افتتاحیه ای که پیش از آنکه قیچی بر روبان بخورد، با شنیدن صدای مردم آغاز شده بود و ثابت کرد توسعه واقعی، از دلِ شنیدن و باور کردنِ دغدغه‌های محلی می‌گذرد.
